เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม

 
 
16/07/2011
 
ไดอารี่เหรอ? ไม่มีปัญหา เขียนประจำ สำหรับตอนนี้คงเป็นงานอดิเรกที่น่าสนุกดีแหละนะ
 
เข้าเรื่องเลยแล้วกัน...วันนี้เป็นวันแรกที่ผมได้เข้ามาเหยียบฐานของแก๊งมาเฟียรัสเซีย แน่นอนว่าต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดา สำหรับผม คนมากหน้าหลายตาขนาดนี้ จากหน้าด้านๆก็เกิดอาการหน้าบางเป็นกระดาษซับมันบ้างนั่นแหละนะ หลังจากรายงานตัวและแนะนำตัวเสร็จก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี
 
แหม!เรามันชายหนุ่มวัยรุ่น เจอผู้ใหญ่ทั้งรุ่นพี่รุ่นเดอะ ก็ต้องกลัวเป็นบ้างแหละน่า! ผมเลยตัดสินใจว่าจะออกไปสำรวจด้านนอกเสียหน่อย
 
เดินไปได้ไม่นานก็เจอผู้ชายผมสีน้ำตาลทองๆตาฟ้าคนหนึ่ง อืม....คิดว่าน่าจะเป็นคนแถวนี้แหละนะ ไปทำความรู้จักกับเขาหน่อยดีกว่า ออร่าน่าเข้าใกล้ชะมัด ผมเดินเข้าไปหาเขาแล้วยิ้มให้ แต่คำแรกที่ทักมันดันผิดพลาดเสียนี่!!!! " น่าฟัด... " อ๊ะ!หลุดเสียงในจิตใต้สำนึกออกไปเสียแล้ว
 
เขาเองก็ทำหน้าตกใจ แต่ผมรีบแนะนำตัวเพื่อให้เขาลืมเรื่องเมื่อครู่ทันที น่าๆผมคงไม่ใจร้อนขนาดจะจีบคนที่พบกันครั้งแรกหรอก แต่ บ้าเอ๊ย!อยากรู้จักชะมัดเลย!
 
พอแนะนำตัวเสร็จตามมารยาทก็ได้รู้ว่าเขาชื่อ ริคกี้ อืม...ริคกี้ ชื่อเรียกง่ายดีจริง
พอได้ทำความรู้จักเสร็จ ผมที่ยังไม่ลืมจุดประสงค์แรกก็ขอตัวออกมาสำรวจรอบๆต่อทันที....
 
เดินสำรวจรอบๆแล้ว เข้าไปดูในร้านค้าก็แล้ว พอจะรู้โครงสร้างคร่าวๆของที่นี่แล้วล่่ะครับ แต่ว่านะ...แต่ว่า
 
" ผมว่าผมหลงทางแล้วล่ะ "
 
" มีอะไรให้ผมช่วยแนะนำมั้ยครับ? " โอ้ว!นางฟว้า!!!!เสียงสวรรค์ชัดๆ! คุณริคกี้มาโปรด ผมรีบขอความช่วยเหลือพร้อมทำตาบริ๊งๆ! ใส่ทันที
"ขอชื่ออพาร์ตเม้นที่คุณอยู่ได้มั้ยครับ?" อ๊ะ!จริงสินะ แต่ผมจำชื่อมันไม่ได้ง่ะ! แต่รู้สึกจะมีร้านคอฟฟี่ช็อปอยู่แถวๆนั้นนะ ผมตัดสินใจบอกชื่อร้านคอฟฟี่ช็อปแทน แล้วก็พบว่า ผมหลงทิศมาแค่สองช่วงตึกแล้วเดินโง่อยู่แถวนั้นเป็นชั่วโมง ... คุณริคกี้ที่ผมเจอเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว คงออกมาซื้อของ เห็นผมเดินโง่อยู่นาน คงเกิดสงสารเห็นใจเลยทนไม่ไหวต้องยื่นมือเข้าช่วยสินะ เศร้าเป็นบ้า!
แต่ในความเศร้าที่ผมทำอะไรป้ำๆเป๋อๆก็ยังมีเรื่องที่เป็นสุขอยู่เหมือนกัน แน่ละ ก็ตอนนี้ผมมีคนจูงมือพาเดินกลับอยู่นี่นา
อา...เป็นสุขจริง คุณริคกี้นี่น่ารักชะมัดเลย~(ไม่รู้ตัวเองเลยสินะ ว่าเขาเห็นนายเป็นลูกหมาน้อยน่ะ เจ้านิว!:ผปค)
มองนาฬิกาอีกที นี่มันจะห้าโมงเย็นแล้วนี่นา! น่าจะได้เวลาทานอาหารแล้วด้วย ผมเลยตัดสินใจ ชวนคุณริคกี้เสียเลย แต่คุณริคกี้บอกว่าเอาไว้วันหลัง ก็เลยจ๋อยไปตามระเบียบครับ
 
แล้วในที่สุดผมก็กลับมาถึงอพาร์ตเม้นท์โดยสวัสดิภาพ แล้วก็ได้มานั่งเขียนไดอารี่อยู่นี่แหละครับ
เรื่องของวันนี้ก็จบลงด้วยประการละฉะนี้แหละครับ
เฮ้อ!~พรุ่งนี้และวันต่อๆไปจะเป็นยังไงกันน้า?

Comment

Comment:

Tweet