นอกเรื่อง ฉลองวันแม่

posted on 01 Aug 2011 23:00 by ralph-dark
เรื่องของเรื่องมันก็มีอยู่ว่า...
 
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...มีเด็กหญิงคนหนึ่งเกิดมาพร้อมกับโรคร้าย
 
โรคร้ายชนิดนี้ทำให้เพื่อนๆรังเกียจเธอ ด้วยสัญชาตญาณแล้วสันดานของมนุษย์ เมื่อเห็นคนที่อ่อนแอกว่า
 
ย่อมต้องอยากรังแกเป็นธรรมดา เธอเองก็รู้ตัวอยู่ว่าเพราะโรคนี้ทำให้คนอื่นไม่อยากเข้าใกล้เธอ
 
แต่สิ่งที่ไม่เข้าใจ คือ ทำไม?ทำไมกัน ทั้งที่เธอไม่ได้ทำอะไรผิดแท้ๆ
 
ทำไมทุกคนถึงเกลียดเธอ รุมกลั่นแกล้ง ทำร้าย ไม่ยอมคุยกับเธอ เธอพร้อมที่จะตอบทุกเมื่อ
 
ว่า โรคที่เธอเป็นอยู่ ไม่ได้ร้ายแรง ไม่ใช่โรคติดต่อ
 
ตลอดระยะเวลาในช่วงสิบห้าปี เธอทนสิ่งเหล่านี้ และอยู่ตัวคนเดียวจนชิน
 
เฉยชาต่อทุกสิ่ง ไม่เข้าใจว่าจะต้องพยายามไปเพื่ออะไร? ไม่มีเป้าหมาย หรืออะไรที่เธอตั้งเป้าไว้
 
อาจเพราะก่อนหน้านี้เธอถูกเพื่อนที่ไว้ใจหักหลัง เพื่อนคนแรกที่เธอมี
 
ในตอนนั้น เธอโทษตัวเองว่าเป็นความผิดของเธอเองที่ทำให้เพื่อนทำกับเธอแบบนี้
 
เป็นครั้งแรกที่เธอร้องไห้ราวกับใจจะขาดถึงสามวันติดกัน...
 
เจ็บทีเดียว...เจ็บมาก เพิ่งได้รู้ว่าแผลที่ไม่ได้เกิดจากการโดนมืดบาดตอนเธอซุ่มซ่าม หรือเดินเรื่อยเปื่อยแล้วโดนตะปูตำเท้า มันเจ็บขนาดนี้...
 
หลังจากนั้นเธอจึงเริ่มมองผู้คนอย่างเฉยชา มองสิ่งรอบตัวไหลผ่านไป ไม่พยายามคว้าสิ่งใดมาไว้กับตัว
 
อาจเพราะกลัวการสูญเสีย จึงเป็นแบบนั้น
 
พอผ่านช่วงชีวิตเกือบครึ่งนั้น เธอจึงเริ่มนิ่งมอง บางคนอาจมองว่าเธอไม่สนใจใคร
 
ทว่าไม่ใช่ การที่เธอนั่งเงียบและไม่พูดอะไรนั้น คือ การตัดสินต่างหาก
 
เธอมักจะตัดสินคนด้วยสายตา พฤติกรรม ท่าทาง และบรรยากาศรอบตัว ตอนนี้เธอคิดว่าเธอดูคนเป็นแล้ว
 
แต่ในเมื่อสี่เท้ายังรู้พลาด นักปราชญ์ยังรู้พลั้ง เธอจึงทำให้เพื่อนสนิทตอนนี้ของเธอต้องลำบากใจ
 
แต่ไม่เป็นไร ถ้าเพื่อนคนนั้นปลอดภัย เธอก็จะยังทำนิ่งเฉยได้
 
แต่ถ้ารู้ว่าไม่ปลอดภัย นั่นจะเป็นความผิดของเธอจริงๆอย่างไม่ต้องสงสัย และเธอจะต้องร้องไห้อีกครั้ง
 
เสียใจอีกครั้ง แต่ต่างจากเมื่อวันวาน ครั้งที่แล้วเธอไม่ผิด แต่ก็ยังโทษตัวเอง
 
แต่ครั้งนี้ถ้ามันเกิดอะไรขึ้น เธอคนเดียวที่เป็นคนผิด
 
เพื่อนคนนี้ไม่สนใจโรคร้ายที่เธอเป็นอยู่ เธอบอกว่า ถ้าโรคที่เธอเป็นอยู่มันร้ายแรงจริงๆ
 
คนอื่นๆที่คอยแกล้งเธอล่ะ? ไม่ร้ายแรงกว่าหรือ?
 
นั่นทำให้เธอมีกำลังใจขึ้นมา เริ่มพยายามขึ้นเล็กน้อย และมากขึ้นเรื่อยๆ
 
แต่เธอก็ได้พบว่าการพยายามนั้นเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยมาก แต่ก็รู้ว่าเธอยังพยายามกับมันไม่พอ
 
เป้าหมายที่เธอตั้งไว้ยังห่างไกล ใครก็ทำให้เราไม่ได้นอกจากตัวเราเอง
 
เธอจึงเตือนตัวเองว่าต้องพยายามมากขึ้น
 
แต่แล้วโรคของเธอก็กำเริบขึ้นมา ติดต่อกันเรื่อยๆ มากขึ้นและมากขึ้น จนเธอท้อแท้
 
ทำไมนะ? ทำไมฉันถึงยังเป็นแบบนี้ ทำไมกัน พยายามสิ อย่าลืมคำสอนคำพูดเหล่านั้นสิ!
 
เธอพยายามนึกถึงคำสอนของแม่เธอ ที่เป็นห่วงเธอมาตลอด และตอนนี้ก็ยังคงอยู่กับเธอเสมอ
 
เธอรู้ว่าโรคที่เธอเป็น ทำให้แม่ต้องเศร้าใจหลายต่อหลายครั้ง ตัวเธอเองก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน แต่มันก็ยังไม่ยอมหายขาด จนอาการเรื้อรังมากไป ไม่สามารถแก้ไขอะไรได้อีก
 
แล้วแบบนี้เธอจะอยู่ไปเพื่ออะไร? ทำให้คนอื่นต้องเอือมระอา เสียใจและเศร้าใจในโรคนี้งั้นหรือ?
 
คำตอบจากการคิดใคร่ครวญนั้น บอกเธอว่า เธอต้องอยู่ ต้องอยู่ให้ได้ ไม่ว่าจะทำให้ใครเจ็บแม้กระทั่งตัวเอง
 
เธอต้องพยายามแก้ไขสิ่งเหล่านี้ด้วยตัวเธอเองทั้งหมด รับโทษทัณฑ์ที่เคยทำให้คนอื่นต้องเจ็บปวด
 
เธอจึงตัดสินใจจะมีชีวิตอยู่ และพยายามต่อไป จนในที่สุดความพยายามของเธอก็ส่งผล
 
เธอประสบความสำเร็จในชีวิต โรคร้ายที่เธอเป็นมาแต่เด็กก็ค่อยๆหายไป ทุเลาลงและหายดี
 
แม่ของเธอยิ้มได้อีกครั้ง แม่ยิ้มให้เธอ แล้วพูดว่า
 
"พยายามต่อไปนะลูก แม่จะอยู่ด้วยเสมอ ไม่ว่าใครจะพูดอะไร ไม่ต้องใส่ใจมาก แค่รับฟัง แล้วมองตัวเอง
ว่าเราเป็นอย่างที่เขาว่าหรือไม่? ถ้าเป็นก็ให้รีบแก้ไข แต่ถ้าไม่ เราก็มองผ่านไป
 
แต่ข้อเสียของลูกคือการปลงมากจนเกินไป ปลงต่อทุกสิ่งจนไม่สนใจกระทั่งตัวเอง เพราะฉะนั้นเมื่อลูกมีเป้าหมายแล้ว ก็จงทำให้สำเร็จ แค่นี้แม่ก็ดีใจและภูมิใจในตัวหนูแล้วล่ะลูก"
 
       แม่ของเธอพูดกับเธอเช่นนั้น แล้วก็กอดเธอ สอนเธออยู่ตลอด แม้จะทะเลาะกันบ้าง เหนื่อยหน่ายใจบ้าง
 
แต่ก็ยังคอยสอนเธออยู่เสมอ บอกว่าจะปล่อย แต่มันก็คือ ความรับผิดชอบของแม่ ทำให้ไม่สามารถนิ่งเฉยมอง
 
เธออย่างละเลยไปได้
 
เธอจึงภูมิใจในตัวเองตั้งแต่นั้น และรักแม่ของเธอมากขึ้นทุกวัน เธอสาบานกับตัวเอง ว่าเธอจะรักแม่ของเธอไปตลอดชีวิตของเธอ
 
"หนูรักแม่ค่ะ"
 
เธอพูด แล้วก็กอดแม่ของเธอ ไปตลอดชีวิตจริงๆ
 
#เรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้น ไม่ได้อ้างอิงใครแต่อย่างใด ถ้าไปตรงกับชีวิตใครก็ขออภัยด้วย#
 
เฮ้อ!จบซะที ยังไงก็ สวัสดีวันแม่นะครับทุกคน อาจจะเร็วไปหน่อย แต่ผมอยากให้ทุกวันที่เราอยู่นี้ เป็นวันแม่ตลอดไปเลยล่ะครับ
 
ผมอยากให้เรื่องที่ผมเเต่งขึ้นนี้ สอนใจหลายๆคนนะครับ ใครที่ตวาดตะคอก หรือไม่สนใจแม่ของตัวเองล่ะก็ ขออนุญาติหยาบคายเล็กน้อย
"ไสหัวกลับไปบอกรักแม่แก แล้วกอดแม่ให้แน่นๆเลยนะเฟ้ย!!!!"
 
ส่วนใครที่บอกว่า แม่ไม่อยู่แล้วอ้ะ ตูจะกอดได้ไง???
 
นั่นสินะ...ใครเลี้ยงคุณมาจนโต ก็กอดๆบอกรักไปเหอะ! จะเกี่ยงทำไมกะอีแค่เรื่องมีแม่ไม่มีแม่เนี่ย?!
 
ยังไงก็ สวัสดีวันแม่อีกทีนะคร๊าบบบบบบบบบบ~
 
"รักแม่ที่ซู๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด"
 
สวัสดีครับ^^

Comment

Comment:

Tweet

ไม่ต้องแอบกอดที่รัก แม่ฉันยินดีต้อนรับเพื่อนรักของลูกทุกคน มามะ กอดที

#3 By Ralph (124.121.215.228) on 2011-11-21 21:38

พ เพิ่งได้อ่าน /กราบขอขมาที่รัก

โฮๆ ซึ้งงงงงงงงงง /แอบกอดแม่แมวของแกร ; 3 ; โฮรวๆๆๆ

#2 By อิ_อิ on 2011-11-19 02:19

รักแม่ที่ซู้ดดดด เช่นกันค่ะ big smile เห็นด้วยกับจขบ.ค่ะ ทุกวันเป็นวันแม่ และวันพ่อ ทำดีกับท่าน เป็นลูกที่น่ารักของท่านทุกๆวันค่ะ

#1 By Bel_nami on 2011-08-03 15:49